Miasto portowe Pesaro.

[Maurycy Orański]

Konwój płynął wzdłuż wybrzeża Italii. Po drodze napotkał innych kupców oraz jeden okręt floty książęcej na patrolu.

[Maurycy Orański]

Po minięciu krańców półwyspu, statki pożeglowały w kierunku Nowej Kurlandii. Cały czas, z pokładów widoczne były inne statki, głównie handlowe.

[Maurycy Orański]

W czasie gdy na północy okręty gotowały się do śmiertelnego boju, na północy wciąż trwał niezmącony niczym handel.
Na pokłady stojących w porcie w Pesaro galeonów należących do Maurycego Orańskiego były teraz wciągane za pomocą skomplikowanych systemów lin i kołowrotów masywne pnie oraz sezonowane deski.
Były to dąb przeznaczony na poszyci okrętów oraz wiąz, na wręgi i oraz stępki galeonów, które mają wyjść z nowokurladzkich stoczni. Za nimi ładowano sosnę i świerk. Są to drzewa idealne na maszty i reje. Z jesionu oraz grabu powstaną pewnie bloki i kołowroty oraz elementy sterowe, a z lipy i szlachetnego orzecha, snycerka i wykończenia kajut oficerskich oraz zdobienia na rufie i galion.
Z racji nieobecności eskorty, konwój mógł być niebezpieczny. Marynarze liczyli jednak że marynarki wojenne Urbino i Nowej Kurlandii są wystarczającym gwarantem ich bezpieczeństwa.
Po zakończeniu załadunku konwój ruszył bezzwłocznie w kierunku wysp.

[Maurycy Orański]

O świcie 18 maja konwój z Pesaro znajdował się już daleko na południe od portu macierzystego, . Powietrze było rześkie, a sprzyjający wiatr nadymał pękate żagle galonów któych kadłuby siedziały głęboko w wodzie przez dociążenie cennym ładunkiem
Zegluga przebiegała bez zakłóceń, jednak brak zbrojnej eskorty ciążył kapitanom na sercu. Byli zdani wyłącznie na własną czujność i sprzyjające wiatry.
Krótko po południu na horyzoncie zarysowały się jasne, skąpane w słońcu mury potężnego portu w Bari. Choć konwój nie miał w planach zawijać do tutejszych doków, widok tego miasta przypomniał przeszły udany projekt handlowy. Biżuteria wyprodukowana w tym mieście została zostanie sprzedana w Chorwacji by trafić na rynek w Edelweiss
Mijając Bari, marynarze nerwowo spoglądali w stronę otwartego morza. Z każdym przebytym kilometrem na południe konwój zbliżał się do wód na które nie sięgała już karząca ręka cesarskiej, królewskiej ani książęcej sprawiedliwości.
Na pokładach załogi wzmocniły warty. Działa w które wyposażone były statki handlowe, zostały załadowane i przygotowane do strzału. Surowiec na budowę wojennych galeonów w Forcie Jakuba musiał dotrzeć na miejsce za wszelką cenę. Od tego drewna zależała bowiem przyszła potęga Rzeczpospolitej na oceanach.

[Maurycy Orański]

Ostatnie pasma włoskiego wybrzeża, urwiste skały Apulii i odległe błyski latarni morskich w pobliżu Cieśniny Otranto ostatecznie zniknęły za horyzontem.Wokół rozciągał się tylko monotonny, szafirowy błękit, przerywany białymi grzywami fal. Wiatr, choć wciąż sprzyjający, stał się kapryśny, zmuszając załogi do nieustannej pracy przy olinowaniu.
Wszyscy na pokładach żyli jedną myślą: jak najszybciej minąć zdradliwe wodyi dobić do Nowej Kurlandii.

[Maurycy Orański]

Przed dziobami Galeonów rozpościerał się bezpośrednio potężny, otwarty ocean, dzielący Italię od zamorskiej Nowej Kurlandii. Wiatr, choć wciąż sprzyjający i wiejący równo z północnego wschodu, na otwartej przestrzeni marszczył wodę długą, ciężką falą.
Utrzymanie trzech powolnych, ciężkich galeonów w idealnym szyku klinowym wymagało ciągłych sygnałów flagowych i dyscypliny. Nie było miejsca na błądStatki musiały płynąć blisko siebie, by w razie nagłego ataku piratów móc wspierać się ogniem z burtowych falkonetów, gdyż na tym pustkowiu nie mogli liczyć na nadejście "Oranii" ani "Złotego Lwa" z Bałtyku.

[Maurycy Orański]

Od bladego świtu dokerzy uwijali się w pocie czoła, ładując na pokłady statków handlowych ciężkie, dębowe bale, dostarczone przez kupców poprzedniego wieczoru.
Kapitan stał na pokładzie flagowego okrętu, surowym okiem oceniając wyważenie statku.
– Równo układać w ładowniach, do cholery! Poprzedni konwój ledwie pokrył straty po tym, jak straciliśmy statek na mieliznach! Baron nie wybaczy nam kolejnej wpadki. Jeśli to drewno nie dotrze do Fortu bezpiecznie, potrąci nam z żołdu do końca życia!- ryknął na załogę, widząc jak liny z wielkim pniem niebezpiecznie się kołyszą.
Gdy w południe ostatnie ładunki zostały zabezpieczone pod pokładem, flotylla oddała cumy. Okręty z ciężkim skrzypieniem odeszły od nabrzeża, łapiąc w żagle pomyślny wiatr. Pierwsze godziny rejsu minęły nadzwyczaj spokojnie. Statki miarowo cięły fale, a zarysy znajomego wybrzeża powoli znikały za rufą.

[Maurycy Orański]

Drugi dzień rejsu przyniósł rześki wiatr. Pesaro dawno zniknęło za horyzontem, a wokół rozciągał się już tylko bezkresny, stalowy ocean. Fale miarowo uderzały o kadłuby, a ciężkie pnie drewna, szczelnie upakowane i zasznurowane w ładowniach, cicho trzeszczały przy każdym przechyłach okrętów.
Kapitan Lucio niemal nie schodził z pokładu swojego statku dowodzenia. Przez mosiężną lunetę nieustannie lustrował horyzont.
Popołudnie upłynęło bez incydentów, wypełnione krzykiem mew i komendami oficerów.

[Maurycy Orański]

Trzeciego dnia ocean postanowił przetestować cierpliwość żeglarzy. Wiatr, który wczoraj tak żwawo pchał statki i przegonił intruza, w nocy całkowicie osłabł. Poranek nie przyniósł słońca, lecz gęstą mgłę, która otuliła konwój. Widoczność spadła do zaledwie kilkudziesięciu łokci.
Potężny Smok z Parnawy, płynący na flance, zniknął za białą kurtyną. O jego obecności świadczyło jedynie bicie pokładowego dzwonu, na które odpowiadały dzwony pozostałych statków konwoju.
Wiedziano że gdyby piraci zdecydowali się na cichy atak z użyciem łodzi wiosłowych, wynurzyli by

się z bieli tuż przy burtach ociężałych transportowców.
​Marynarze mówili szeptem, jakby bojąc się, że głośniejsze słowo przyciągnie z mgły jakieś licho. Ciężkie pnie w ładowniach zdawały się teraz ciążyć podwójnie, kotwicząc statki w miejscu. Lucio nakazał rozdać załodze piki i kordelasy, a wachty na relingach wpatrywały się w szarość do bólu oczu.
​Dopiero późnym popołudniem mgła zaczęła rzednąć, ustępując miejsca mżawce. Wiatr nie nadszedł, ale z pokładu statku dowodzenia znów można było dostrzec kształty pozostałych jednostek konwoju.Smok z Parnawy wciąż tam był, tkwiąc niczym wierny pies.

[Maurycy Orański]

Poranek przyniósł upragnioną zmianę, na którą czekała cała flotylla. Szary, duszny całun mgły z poprzedniego dnia został wreszcie rozerwany przez rześki, pomyślny wiatr. Płótna żagli, które od kilkunastu godzin smętnie zwisały z reji, z głośnym trzaskiem wypełniły się powietrzem. Ciężkie transportowce, wyładowane po brzegi cennym drewnem, z jękiem olinowania ruszyły z martwego punktu, rozcinając dziobami budzące się fale.
Kapitan Lucio stał na nadbudówce, z satysfakcją wdychając słone, chłodne powietrze. Był to przedostatni dzień ich podróży. Jeśli wiatr się utrzyma, jutro przed zachodem słońca rzucą kotwice w bezpiecznych wodach Nowej Kurlandii.