Klaudiusz Gordian Fulgencjusz urodził się w Thelepte w afrykańskiej prowincji Byzacena w roku 467. Pochodził z senatorskiej, choć zubożałej rodziny, początkowo był poborcą podatków. Stała przed nim droga do kariery, wysokich stanowisk i majątku. Jednak pod wpływem pism św. Augustyna postanowił porzucić wszystko, co wiązało go ze światem i został mnichem w pobliskim monasterze, którego zwierzchnikiem był biskup Faustus, wygnany przez arian ze swojej diecezji. Biskup początkowo wahał się, czy przyjąć tego arystokratę, ale jego wątpliwości rozwiały się, kiedy spostrzegł gorliwość, jaką przejawiał Fulgencjusz w pracy zakonnej. Z powodu rozpoczętych przez arian prześladowań wspólnota wkrótce się rozproszyła i święty przeniósł się do sąsiedniego monasteru. Tutaj powierzono mu duchowe kierownictwo nad braćmi. Najazdy plemion numidyjskich znów zmusiły go do opuszczenia tego miejsca i podjęcia tułaczki.
Wyraziste kazania św. Fulgencjusza wzbudzały zawiść arian, którzy pojmali go i poddali srogim męczarniom. Jednakże później biskup ariański, zdumiony niezłomnością prawowiernych, kazał świętego wypuścić. Na jakiś czas św. Fulgencjusz i inni mnisi znaleźli przystań w miasteczku Mididi przy granicy mauretańskiej.
Św. Fulgencjusz pragnął naśladować cnoty pustelników przebywających w Egipcie i wybrał się tam. Jednak w Syrakuzach usłyszał, że Egipt dawno już zamieszkują heretycy i zwrócił do Rzymu, a potem powrócił do Afryki. Tutaj pewien wysoko postawiony chrześcijanin, oddany wielbiciel cnót św. Fulgencjusza, powierzył mu zorganizowanie monasteru. Święty wypełnił powierzone zadanie i potajemnie odszedł, albowiem pragnął żyć w samotności i całkowicie poświęcić się modlitwie, lekturze i zwykłej pracy. Jednak biskup Faustus kazał mu wrócić i nadal pełnić obowiązki przełożonego, a następnie udzielił mu święceń kapłańskich. W roku 508, wbrew swojej woli, św. Fulgencjusz został biskupem Ruspe (diecezja w dzisiejszej Tunezji). Tym niemniej zupełnie nie zmienił tego trybu życia, do jakiego przywykł w pustelni. Biskup przestrzegał wyjątkowo surowych postów i spędzał całe noce na modlitwie.
Król Wandalów Trazamund, gorliwy zwolennik arian, rozgniewany uporem prawowiernych biskupów, zesłał sześćdziesięciu spośród nich na Sardynię. Św. Fulgencjusz pocieszał towarzyszy na zesłaniu, choć był najmłodszym z nich, i wkrótce zasłynął jako wybitny teolog i retor. Trazamund dowiedział się o jego talentach i wezwał go do siebie. Rozmowa ze świętym wywarła wielkie wrażenie na królu, który polecił Fulgencjuszowi napisać obszerny traktat, zawierający wykład prawdziwej wiary i argumenty przeciwko arianizmowi. Widząc swoją bezsilność wobec dowodów św. Fulgencjusza, heretycy zdołali doprowadzić do ponownego zesłania na Sardynię tak niebezpiecznego przeciwnika. Święty założył monaster w Cagliari, gdzie nadal uprawiał ascezę, przewodząc licznej grupie braci. Wkrótce Trazamund umarł (523), a jego następca Childeryk zaprzestał wieloletnich prześladowań wyznawców prawdziwej wiary.
Wtedy zesłani biskupi wrócili do swoich diecezji, radośnie witani przez wiernych. Od tego czasu św. Fulgencjusz cieszył się niepodważalnym autorytetem w całej chrześcijańskiej Afryce. Ze wszystkich okolic przychodzili ludzie, żeby posłuchać jego kazań, doprowadzających do łez skruchy najzatwardzialszych grzeszników. Św. Fulgencjusz uczynił wiele dla rozwoju monastycyzmu i rozkwitu metropolii Ruspe. Kiedy się postarzał, odszedł do pustelni na wyspie Kerkena, gdzie w kontemplacji, modlitwie i łzach przygotowywał się do opuszczenia tego świata. Po pewnym czasie św. Fulgencjusz ustąpił naleganiom wiernych i wrócił do Ruspe. Tutaj z pokorą poprosił kapłanów i mnichów swojej diecezji o wybaczenie krzywd, które mógł im wyrządzić i nakłaniał ich, by żyli w wierze i umiłowaniu cnót chrześcijańskich.
Św. Fulgencjusz odszedł do Pana 1 stycznia 533 roku. Spośród jego pism, traktatów i listów, zachowało się niewiele, ale uznano go za najbardziej uczonego i prawego biskupa tych czasów.
Wszechmogący Boże, obchodzimy wspomnienie świętego Fulgencjusza, biskupa, który słowem i przykładem przyczyniał się do dobra wiernych, * spraw, abyśmy doznawali skutków jego wstawiennictwa. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.
abp Benedykt Krakowski vel Potocki-Orański-Nassau Herbu Pilawa Książe Siewierski Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński Prymas Rzeczpospolitej Obojga Narodów Kanclerz Wielki Ambasador Rzeczpospolitej Obojga Narodów w Cesarstwie Niemieckim
Był podobno wnukiem Karola Młota. On w każdym razie stał się jednym z założycieli opactwa w Corvey, w diecezji Paderborn, które zasłynęło później z prac misyjnych podejmowanych w Niemczech Północnych oraz w Skandynawii. Przez jakiś czas uważano go także za prawnego zwierzchnika Rugii. Adelard zmarł w roku 837.
Wszechmogący Boże, niech przykłady Twoich świętych pociągają nas do lepszego życia; † spraw, abyśmy nieustannie naśladowali czyny świętego Adelarda, * którego pamięć czcimy. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg przez wszystkie wieki wieków. Amen.
abp Benedykt Krakowski vel Potocki-Orański-Nassau Herbu Pilawa Książe Siewierski Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński Prymas Rzeczpospolitej Obojga Narodów Kanclerz Wielki Ambasador Rzeczpospolitej Obojga Narodów w Cesarstwie Niemieckim
Genowefa urodziła się w 422 r. w Nanterre pod Paryżem. Pochodziła z rycerskiego rodu. Gdy miała siedem lat, przybył do jej rodzinnej wioski św. German, biskup Auxerre, w celu zwalczania herezji Pelagiusza (który kwestionował dziedziczenie grzechu pierworodnego i potrzebę łaski uświęcającej). Dziewczynka stała wśród tłumu, który zgromadził się wokół świątobliwego przybysza. Św. German dostrzegł ją i przepowiedział, że zostanie świętą. Ofiarował jej także krzyż, z którym Genowefa nie rozstawała się nigdy. Za zezwoleniem rodziców oddała się uczynkom pokutnym i dziełom miłosierdzia. Po śmierci rodziców udała się do Paryża, gdzie zamieszkała ze swoją matką chrzestną. Tam z rąk miejscowego biskupa otrzymała welon dziewicy poślubionej Panu Bogu. Niedługo zaczęła gromadzić wokół siebie inne kobiety i zaprawiać je do podobnego trybu życia. Utrzymywały się one z pracy swoich rąk, a wolny czas poświęcały odwiedzaniu chorych i niesieniu pomocy opuszczonym. Prowadząc życie ascetyczne, pełne gorliwości i wyrzeczeń, Genowefa oddziaływała szeroko poprzez swoją duchowość. Kilkakrotnie stawała się wybawicielką Paryża. W roku 451 w mieście powstał popłoch na wieść o nadciągających Hunach pod wodzą Attyli - obawiano się najazdu hordy. Genowefa zachęcała do zachowania spokoju, przepowiadając, że Bóg ochroni miasto, jeśli jego mieszkańcy podejmą modlitwę i post. Rzeczywiście, Attyla skierował swoje wojsko w inną stronę. Ominął Francję i udał się do Italii. Gdy mieszkańcom Paryża groził głód, zorganizowała flotyllę rzeczną, która zaopatrzyła miasto w żywność.
Do ubogiego domku Genowefy przychodzili nie tylko ludzie prości, ale także i możni, by prosić ją o modlitwę i radę. Wśród nich znaleźli się również królowie Francji - Childeryk i Chlodwig. Pan Bóg nie szczędził Genowefie trudnych prób. Dręczyły ją liczne dolegliwości fizyczne, które znosiła z heroiczną cierpliwością. Spotykały ją niemniej przykre prześladowania ze strony przewrotnych ludzi. Okrzyczano ją nawet czarownicą i usiłowano spalić. Zmarła w sędziwym wieku 3 stycznia 500 lub 502 r. Pochowano ją na podmiejskim cmentarzu Lucotius, nazwanym później jej imieniem. Król Chlodwig I wzniósł tam kościół pod jej wezwaniem. Od XII w. opiekę nad jej kultem sprawowali kanonicy zwani genowefianami. W 1757 r. rozpoczęto budowę klasycystycznego kościoła św. Genowefy, który w czasie rewolucji francuskiej zmieniony został na Panteon. W 1793 r. spalono jej relikwiarz. Obecnie miejscem jej kultu jest paryski kościół św. Stefana ze Wzgórza (St. Etienne-du-Mond), gdzie znajdują się resztki zniszczonego sarkofagu. Corocznie od 3 do 12 stycznia trwa w nim uroczysta nowenna ku czci głównej patronki miasta. Wspominane jest niezwykłe wydarzenie z 1129 r., kiedy to procesja z relikwiami św. Genowefy powstrzymała epidemię zatruć sporyszem (pasożytniczym grzybem atakującym zboża), dziesiątkującą ludność Paryża. Genowefa jest patronką dziewic, pasterzy, producentów świec woskowych, rybaków, rzemieślników, właścicieli składów win i żołnierzy.
W ikonografii św. Genowefa przedstawiana jest jako młoda mniszka lub pasterka pasąca owce. Malowana także z dwoma kluczami Paryża, zawieszonymi u pasa; ukazywana, gdy przywraca wzrok, a także ze świecą, którą - według legendy - zdmuchiwał diabeł podczas modlitwy, a anioł zapalał z powrotem. Jej atrybutami są: anioł i księga, czasza, kądziel, kij pasterski, dwa klucze, medalik, naczynie; niewidomy, którego uzdrawia; owca.
Panie, nasz Boże, święta dziewica Genowefa wiernie Ciebie miłowała, † niech zapali nasze serca ogniem Bożej miłości, * który przekazała swoim towarzyszkom ku chwale Twojego Kościoła. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.
abp Benedykt Krakowski vel Potocki-Orański-Nassau Herbu Pilawa Książe Siewierski Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński Prymas Rzeczpospolitej Obojga Narodów Kanclerz Wielki Ambasador Rzeczpospolitej Obojga Narodów w Cesarstwie Niemieckim
Elżbieta urodziła się w Nowym Jorku 28 sierpnia 1774 roku. Stany Zjednoczone stawały się wówczas na skutek walk niepodległościowych (1773-1783) z kolonii angielskiej - nowym, niepodległym państwem. Elżbieta była córką protestanckich rodziców. Miała zaledwie trzy lata, kiedy zmarła jej matka. Wtedy ojciec dziecka, Ryszard Bayley, dyrektor nowojorskiego szpitala, wszedł po raz drugi w związek małżeński. Jednak ciągłe konflikty córki z macochą doprowadziły do tego, że Elżbieta została zmuszona opuścić dom w wieku 16 lat. W dwudziestym roku życia wyszła za nowojorskiego kupca, Wiliama Magee Setona (1794), z którym miała pięcioro dzieci. Niestety, mąż zbyt ryzykował w swoich transakcjach kupieckich. Niebawem doprowadził swoje przedsiębiorstwo do bankructwa. Dopóki żył zamożny ojciec Elżbiety, wspierał młodych małżonków finansowo. Jednak po jego śmierci musieli borykać się z biedą. Na domiar złego mąż zachorował na gruźlicę. Dla ratowania go oboje wybrali się do Włoch, do Livorno, w nadziei, że klimat przywróci zdrowie ukochanemu mężowi. Stało się jednak inaczej. Wiliam zmarł niebawem w tamtejszym szpitalu (1803). Po śmierci męża Elżbieta zatrzymała się jeszcze jakiś czas u przyjaciół. Atmosfera głęboko religijna i bezinteresowna miłość, jaką otoczono młodą wdowę, sprawiły, że Elżbieta zainteresowała się bliżej Kościołem katolickim. Odbyła pielgrzymkę do sanktuarium Matki Bożej w Montenero. To tam, w czasie Mszy świętej, powzięła stanowcze postanowienie przejścia na katolicyzm. Formalnie uczyniła to po swoim powrocie do Stanów Zjednoczonych 14 marca 1805 roku. Naraziło to ją na nowe trudności, gdyż traktowano ją jako "zdrajczynię" swojej wiary i całkowicie odsunięto się od niej. Elżbieta nie tylko się tym nie załamała, ale doprowadziła nawet do tego, że i jej dzieci przeszły na katolicyzm. W Baltimore sulpicjanie zaproponowali jej kierowanie szkołą parafialną. W roku 1809 Elżbieta przeniosła się jednak do Emmitsburga, gdzie powstało centrum jej dzieł. Założyła zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Józefa. Regułę nowej rodziny zakonnej oparła na ustawach, jakie napisał św. Wincenty a Paulo dla swoich duchowych córek. Wprowadziła jedynie te zmiany, które okazały się konieczne dla jej czasów i w jej kraju. Elżbieta zakończyła swoje ziemskie życie wcześnie, bo w 47. roku życia, 4 stycznia 1821 r. Do grona błogosławionych włączył ją papież Jan XXIII 17 marca 1963 roku, a do chwały świętych wyniósł ją Paweł VI 14 września 1975 roku. W jej kanonizacji jako pierwszej obywatelki Stanów Zjednoczonych wzięło udział ok. 15 tys. pielgrzymów z USA wraz z przedstawicielami episkopatu i rządu. Jej relikwie znajdują się w kościele domu macierzystego w Emmitsburgu.
Boże, Ty co roku dajesz nam radość ze wspomnienia świętej Elżbiety, * spraw, abyśmy ją naśladowali, prowadząc życie prawdziwie chrześcijańskie. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg przez wszystkie wieki wieków. Amen.
abp Benedykt Krakowski vel Potocki-Orański-Nassau Herbu Pilawa Książe Siewierski Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński Prymas Rzeczpospolitej Obojga Narodów Kanclerz Wielki Ambasador Rzeczpospolitej Obojga Narodów w Cesarstwie Niemieckim
Wspomnienie bł. Dydaka Józefa z Kadyksu, prezbitera
Józef Lopez Caamano urodził się w 1743 r. w Kadyksie (Hiszpania); jego rodzina wywodziła się z dynastii królów wizygockich. Nie miał zdolności do nauki, w szkole często był przezywany i wyśmiewany. Wstąpił do zakonu kapucynów w Sewilii, gdzie otrzymał imię Dydak. Po ukończeniu studiów filozoficzno-teologicznych przyjął święcenia kapłańskie i oddał się głoszeniu kazań. Wkrótce objawił się w nim niezwykły, Boży dar głoszenia. Przemierzał całą Hiszpanię, niosąc orędzie Ewangelii do najbardziej oddalonych nawet wiosek i miasteczek. Jego język był prosty i zrozumiały dla każdego. Wszyscy jego słuchacze byli pod wrażeniem kazań, które odciskały wyraźne piętno na ich dalszym życiu. Zdarzało się, że w czasie kazań lewitował. Odznaczał się niezwykłą czcią do tajemnicy Trójcy Świętej. Dydak miał szczególną łaskę dotykania serc tych, którzy przychodzili do niego do konfesjonału. Znajdował także czas, by odwiedzać szpitale i więzienia oraz angażować się w działalność dobroczynną. Na modlitwę poświęcał natomiast noce. Zmarł w 1801 r. Beatyfikował go Leon XIII w 1894 r. Jest uważany za apostoła Hiszpanii.
Boże, Ty obdarzyłeś błogosławionego Dydaka Józefa wiedzą świętych i przedziwnie skierowałeś go do pracy nad zbawieniem własnego narodu; † daj nam za jego wstawiennictwem łaskę rozeznania tego, co święte i słuszne, * i dozwól nam głosić wszystkim ludziom niezgłębione bogactwa Chrystusa. Który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.
abp Benedykt Krakowski vel Potocki-Orański-Nassau Herbu Pilawa Książe Siewierski Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński Prymas Rzeczpospolitej Obojga Narodów Kanclerz Wielki Ambasador Rzeczpospolitej Obojga Narodów w Cesarstwie Niemieckim
Wspomnienie św. Rafaeli Marii Porras, dziewicy i zakonnicy
Święta Rafaela urodził się 1 marca 1850 roku Pedro Abad niedaleko Kordoby (Hiszpania). Początkowo chciała wstąpić do Karmelu, jednak ks. Ortiz Urruela skierował ją do Zgromadzenia Marii Wynagrodzicielki. Wstąpiła do niego w 1875 roku razem ze swoją siostrą Dolores. Wkrótce potem nowy biskup okazał zgromadzeniu nieufność. W związku z tym zakonnice zdecydowały się opuścić jego diecezję. Nowicjuszki wyjechały do Madrytu, gdzie znalazły opiekę duchową i znów mogły realizować swe powołanie. W 1877 roku Rafaela złożyła śluby zakonne. Wspomagana przez jezuitę Cotanillę, zredagowała zarys konstytucji zakonnych. Przez dzienne i nocne adoracje miały wynagradzać Najświętszemu Sercu Jezusowemu wyrządzone Mu zniewagi, odmawiać oficjum o Najświętszym Sercu, a jednocześnie pomagać w nauczaniu i organizować rekolekcje zamknięte. W 1885 zgromadzenie liczyło już ponad sto sióstr. W 1887 roku papież Leon XIII zatwierdził nowe zgromadzenie pod nazwą Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego. Rafaela została przełożoną generalną, choć w 1893 wobec sprzeciwu własnej siostry, duchowych opiekunów zgromadzenia jak także kardynała-protektora zrezygnowała z urzędu i przez 30 lat żyła w całkowitym odosobnieniu i samotności. Jej zasadą było wiernie trwać w rękach Bożych. Zmarła 6 stycznia w 1925 w Rzymie. Beatyfikował ją 18 maja 1952 papież Pius XII, a kanonizował 23 stycznia z 1977 Paweł VI.
Boże, Ty mieszkasz w czystych sercach, † za wstawiennictwem świętej N., dziewicy, udziel nam łaski do prowadzenia życia zgodnego z Ewangelią, * abyś mógł w nas zamieszkać. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.
abp Benedykt Krakowski vel Potocki-Orański-Nassau Herbu Pilawa Książe Siewierski Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński Prymas Rzeczpospolitej Obojga Narodów Kanclerz Wielki Ambasador Rzeczpospolitej Obojga Narodów w Cesarstwie Niemieckim
Tradycja nie przekazała nam ani daty urodzin, ani żadnych informacji o rodzinie Lucjana. Prawdopodobnie urodził się w Samosacie (dzisiejszy Samsat w Turcji). Rodzina musiała być jednak dość zamożna, skoro Lucjan otrzymał wszechstronne wykształcenie w retoryce. Po dość rychłej śmierci rodziców sprzedał ojcowiznę, a pieniądze rozdał ubogim. Ze szczególnym zaangażowaniem oddał się nauce języka hebrajskiego i studiom biblijnym. Jego sława zaczęła ściągać do niego uczniów. Wkrótce założył własną szkołę w Antiochii (współcześnie Antakya w Turcji). Wśród jego uczniów znalazł się m.in. św. Grzegorz Cudotwórca (+ 290), biskup Neocezarei w Poncie, a do najgorliwszych propagatorów jego pism należał św. Jan Chryzostom (+ 407), patriarcha Konstantynopola, doktor Kościoła. W prowadzonych studiach biblijnych przyznawał pierwszeństwo dosłownej interpretacji Pisma Świętego. Przeciwstawił się nawet takiemu autorytetowi, jakim był w pierwotnym chrześcijaństwie Orygenes (+ 254), który w interpretacji Biblii pierwszeństwo dawał sensowi przenośnemu. Za Lucjanem poszli święci tej miary, co Ambroży (+ 397), Augustyn (+ 430) i Grzegorz I Wielki (+ 604). Wbrew Orygenesowi św. Lucjan twierdził, że Pismo święte należy interpretować tak, jak brzmi tekst, chyba że autor natchniony daje wyraźnie do zrozumienia, że w danym wypadku chodzi mu o sens ukryty w przenośni, przypowieści czy też opowieści. Tej zasady trzyma się po dzień dzisiejszy Kościół katolicki. Nie wiemy, co skłoniło Lucjana do zamknięcia szkoły w Antiochii i przeniesienia jej do Nikomedii (obecnie Izmit w Turcji). Być może stało się tak z powodu prześladowań Kościoła, jakie rozpoczął cesarz rzymski Dioklecjan (284-305), a kontynuowali jego następcy: Maksymilian Herkules (+ 310), niemniej okrutny Galeriusz (+ 311) i Licyniusz (+ 324). W Antiochii prześladowania wybuchły ze szczególnym okrucieństwem. W Nikomedii musiały być (w owych latach przynajmniej) łagodniejsze, skoro, nawet po aresztowaniu i uwięzieniu, jeszcze przez 9 lat zapewniono Lucjanowi swobodę pisania w obronie wiary i możliwość przyjmowania uczniów. Dopiero za panowania cesarza Licyniusza skazano Lucjana na wyrafinowane tortury, by mękami wymusić na nim wyparcie się Chrystusa; w końcu ścięto go mieczem 7 stycznia 312 r. (na rok przed edyktem mediolańskim, kończącym okres prześladowań chrześcijan w starożytności). Podanie głosi, że cesarz Konstantyn Wielki kazał złożyć ciało św. Lucjana w Helenopolis. Pod koniec życia miał przyjąć chrzest z rąk biskupa Euzebiusza z Nikomedii przy relikwiach tego Męczennika w 337 roku. Do jego grobu miał pielgrzymować św. Hieronim, tłumacz Biblii.
W ikonografii Święty przedstawiany jest w jasnoczerwonych liturgicznych szatach, symbolizujących jego męczeńską śmierć. Jest mężczyzną w średnim wieku trzymającym w dłoniach Ewangelię.
Wszechmogący i miłosierny Boże, obchodzimy dzień zwycięstwa Twojego męczennika Lucjana, któremu dałeś nieugiętą stałość w cierpieniach, † otocz na swoją opieką * i wybaw od zasadzek nieprzyjaciół. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.
abp Benedykt Krakowski vel Potocki-Orański-Nassau Herbu Pilawa Książe Siewierski Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński Prymas Rzeczpospolitej Obojga Narodów Kanclerz Wielki Ambasador Rzeczpospolitej Obojga Narodów w Cesarstwie Niemieckim
Piotr Tomasz urodził się ok. 1305 r. w Gaskonii we Francji. W wieku 21 lat wstąpił do karmelitów. W 1345 r. został wybrany prokuratorem generalnym do sądu papieskiego w Awinionie. Przebywając w tym mieście, będącym wówczas miejscem pobytu papieży, zasłynął swoją elokwencją i głoszonymi kazaniami. Mianowany został legatem papieskim do Genui, Mediolanu i Wenecji. Zabiegał o jedność z chrześcijańskimi Kościołami wschodnimi.
W 1354 r. został mianowany biskupem Patti i Lipari, pięć lat później - biskupem Corony. W 1363 r. został arcybiskupem Candii na Krecie, a rok później - patriarchą tytularnym Konstantynopola. Na prośbę papieża Urbana V odbył podróż do Serbii, na Węgry i do Konstantynopola, próbując zorganizować krucjatę przeciwko Turkom. Wziął udział w ataku na Aleksandrię w 1365 r., w czasie którego został poważnie ranny. Kilka miesięcy później, 6 stycznia 1366 r., zmarł z powodu odniesionych obrażeń w Famagoście na Cyprze. Jego kult zatwierdził papież Urban VIII w 1608 r.
Boże, Ty włączyłeś do grona świętych pasterzy świętego Piotra, odznaczającego się wiarą, która zwycięża świat, i gorącą miłością ku Tobie, † spraw, za jego wstawiennictwem, * abyśmy trwając w wierze i miłości, zasłużyli na udział w jego chwale. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.
abp Benedykt Krakowski vel Potocki-Orański-Nassau Herbu Pilawa Książe Siewierski Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński Prymas Rzeczpospolitej Obojga Narodów Kanclerz Wielki Ambasador Rzeczpospolitej Obojga Narodów w Cesarstwie Niemieckim
Julian urodził się w III w. Pochodził z rzymskiej rodziny zamieszkałej w Antiochii - ówczesnej stolicy Syrii. Mając 18 lat, przymuszony przez rodziców do małżeństwa, za obopólną zgodą postanowił żyć ze swą małżonką Bazylissą w dziewictwie (podobne postanowienia w hagiografii nie należą do rzadkości). Po śmierci rodziców Julian i Bazylissa oddali się całkowicie życiu bogobojnemu. Julian założył klasztor męski, a jego żona - żeński. Niebawem Bazylissa przeniosła się do wieczności. Niektórzy hagiografowie podają, że na początku prześladowań Bazylissa, obawiając się o swoje współtowarzyszki, prosiła Pana, żeby raczej zabrał je wcześniej, niż wystawiał na próbę w czasie tortur; wszystkie miały niezwłocznie umrzeć na febrę. Podczas krwawego prześladowania chrześcijan przez Dioklecjana ze szczególną surowością zwrócono się przeciwko hierarchii Kościoła. Wtedy to bohaterski Julian dawał kapłanom schronienie w swoim domu-klasztorze. Z tego powodu zadenuncjowano go przed namiestnikiem cesarskim, Marcjanem. Namiestnik-sędzia nakazał Juliana aresztować i wtrącić do więzienia. Julian skorzystał z okazji, aby współwięźniów zachęcać do wytrwania. Swoją żarliwą wiarą miał pozyskać dla Chrystusa 20 żołnierzy rzymskich, chłopca Celzusa i jego matkę, Marcjanillę, i wielu innych. Na wiadomość o tym namiestnik nakazał zastosować wobec Juliana najbardziej wyszukane męki. Julian jednak nie tylko sam się nie załamał, ale utwierdzał nadal w wierności swoich towarzyszy. Wszyscy wreszcie ponieśli śmierć od miecza 9 stycznia 305 lub 313 r. Relikwie małżonków, św. Juliana i św. Bazylissy, znajdują się obecnie w kryształowej trumnie w katedrze w Chieri, w Piemoncie. Zapewne przeniesiono je tutaj z Syrii w czasie najazdu Arabów albo w czasie niszczenia relikwii świętych, jakie zarządził cesarz Leon III Izauryjczyk (+ 741). W katedrze tej znajduje się także srebrna figura św. Juliana w postaci rzymskiego żołnierza, który w lewej ręce trzyma miecz, a w prawej palmę, symbol zwycięstwa, chociaż Julian nigdy nie był żołnierzem rzymskim.
W ikonografii Julian przedstawiany jest najczęściej z Bazylissą. Jego atrybutem jest palma.
Wszechmogący i miłosierny Boże, obchodzimy dzień zwycięstwa Twojego męczennika Juliana, któremu dałeś nieugiętą stałość w cierpieniach, † otocz na swoją opieką * i wybaw od zasadzek nieprzyjaciół. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.
abp Benedykt Krakowski vel Potocki-Orański-Nassau Herbu Pilawa Książe Siewierski Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński Prymas Rzeczpospolitej Obojga Narodów Kanclerz Wielki Ambasador Rzeczpospolitej Obojga Narodów w Cesarstwie Niemieckim
Wilhelm z Bourges, znany także jako Wilhelm z Donjeon albo Wilhelm Wyznawca, urodził się około 1155 r. (lub 1135) na zamku w Arthel w Burgundii. Był członkiem znanej rodziny hrabiowskiej. Jego ojciec, Baldwin Donjeon, planował dla niego karierę wojskową. Oddał go na wychowanie pod opiekę wuja, Piotra Pustelnika, archidiakona w Soissons. Od wczesnej młodości Wilhelm nauczył się wystrzegać marności światowych i z gorliwością oddawał się ćwiczeniom duchowym i zdobywaniu wiedzy. Po włączeniu w stan duchowny został kanonikiem w Soissons i w Paryżu. Po pewnym czasie wstąpił do zakonu w Granimont, niedaleko Limoges. Z powodu napięć i nieporozumień pomiędzy kapłanami tego zakonu a braćmi nie mającymi święceń, opuścił go i wstąpił do cystersów. W Pontigny przyjął habit. Z czasem został opatem, najpierw w Fontaine-Jean, a potem w Chaalis. Wilhelm miał szczególną cześć wobec Najświętszego Sakramentu; wiele czasu spędzał u stóp ołtarza. W 1200 r. duchowieństwo Bourges wybrało go na swojego arcybiskupa. Ta wiadomość go zasmuciła. Tylko dzięki poleceniu swojego przełożonego, opata Citeaux, zgodził się przyjąć tę godność. Zachował jednak regułę cysterską i nie przestał podejmować wielu wyrzeczeń, łącznie z noszeniem włosiennicy i unikaniem jedzenia mięsa. Wielką troską otaczał ubogich, których przyjmował w swojej rezydencji, a także więźniów i chorych. Kontynuował budowę gotyckiej katedry św. Szczepana, rozpoczętą przez jego poprzednika. W 1208 r. odprawił w niej pierwszą liturgię Bożego Narodzenia. Pragnął wziąć udział w misji wśród albigensów, jednak nie zdążył, bo ciężko zachorował. W uroczystość Objawienia, już ciężko chory, wygłosił kazanie upominając swój lud, aby wiernie przestrzegał Bożych przykazań. Potem pożegnał się ze wszystkimi i zszedł z ambony. Zmarł klęcząc i odmawiając Jutrznię 10 stycznia 1209 r. W swoim testamencie prosił, by pochować go we włosiennicy i w popiele. Świadkowie zeznali, że za życia dokonał osiemnastu cudów; kolejnych osiemnaście cudów wydarzyło się za jego przyczyną już po jego śmierci. Kanonizował go papież Honoriusz III w dniu 17 maja 1218 r. Jego relikwie były przechowywane w katedrze w Bourges do 1562 r., kiedy to hugenoci splądrowali katedrę, a relikwie św. Wilhelma spalili. Zachowały się relikwie jego ramienia w Chaalis i relikwie żebra w kościele Kolegium Nawarry w Paryżu. Święty Wilhelm jest czczony jako patron dzieci.
Boże, światło wiernych i pasterzu dusz, Ty postawiłeś świętego Wilhelma na czele Twojego ludu, aby żywił go swoim słowem i kształtował własnym przykładem, † spraw, abyśmy za jego wstawiennictwem zachowali wiarę, której nauczał, * i szli drogą, którą nam wskazał. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.
abp Benedykt Krakowski vel Potocki-Orański-Nassau Herbu Pilawa Książe Siewierski Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński Prymas Rzeczpospolitej Obojga Narodów Kanclerz Wielki Ambasador Rzeczpospolitej Obojga Narodów w Cesarstwie Niemieckim
