Rzeczpospolita Obojga Narodów

Konwój minął Italię. Następnie skierował się do swojego celu: Fortu Jakuba, czyli największego i najbogatszego miasta archipelagu, gdzie komandor miał nadzieję znaleźć kupców na wiezione precjoza wśród patrycjatu miejskiego i bogatych kupców. Nie pomylił się. Wyroby złotników z Fano i Pesaro rozeszły się dosłownie szybciej niż woda

Konwój dobił do Fortu Jakuba. Kontrahenci nie oczekiwali, jak często, wystając na brzegu.
Jako że byli to zamożni i wpływowi członkowie miejscowego patrycjatu i kleru, tylko ci pochodzący spoza miasta, wysłali swoich służących aby ci odebrali zamówione precjoza. Do niektórych, zgodnie z umową, komandor musiał wysłać marynarzy. W większości żeglarze udawali się do rezydencji klientów na wozach, ponieważ pojedynczy ludzie zamawiali całe serwisy i zestawy paramentów.
Rozprowadzanie towaru trwało cały dzień.

Po krótkim odpoczynku, dzień po przybyciu do Nowej Kurlandii, oficerowie ruszyli w miasto by odnaleźć umówionych wcześniej dostawców towaru na rejs powrotny.
Zdobyte już od kilku lat kontakty poskutkowały tym że wiedzieli oni dokładnie gdzie kto składuje dobra którymi handluje. Korzystając z części zysku za wyroby złotnicze, zakupiono po kilkaset kilogramów cukru, imbiru i wanilii. Po wejściu do magazynów, niektórzy ludzie Orańskiego doznali szoku od wszędzie unoszących się silnych zapachów przypraw.
Po dopełnieniu formalności rozpoczął się załadunek do skrzyń i worków. Po południu, urbińskie galeony wyruszyły do domu.

Trasa drugiego konwoju również prowadziła po pełnym morzu. Tu jednak znajdował się kapelan. Jego mocny głos i fakt że woda pozwala dźwiękom docierać na większe odległości pozwolił zorganizować pełnoprawną liturgię na okręcie flagowym. W tym samym czasie na eskortowcu, jako że to w jego załodze znalazł się największy odsetek innowierców, odbyło się kalwińskie nabożeństwo.

Konwój minął bezpieczne i spokojne wody Nowej Kurlandii. Były one również tłoczne. Handel towarami kolonialnymi i bizantyjskimi, sprowadzanymi na wyspy w celu dalszej sprzedaży, kwitł.
Marynarze kardynała jednak nie zwracali na to uwagi. Ich celem był Port Świętego Symeona, nie Fort Jakuba.

Kolejny konwój rozpoczął się z opóźnieniem, spowodowanym chorobą kardynała. Złożony realiozą Orański nie mógł autoryzować transakcji zakupu kolejnej partii przypraw.
Kiedy wreszcie nadeszła zgoda, agenci handlowi zjawili się po raz kolejny u plantatorów. Zabrali cynamon, i imbir. Od kupców wzięli goździki które zostały na wyspy sprowadzone przez kupców lewantyńskich.
Całość towaru ma trafić do Pesaro, zarówno do mieszkańców jak i do kupców którzy sprzedadzą go jako produkty "ekologiczne' w Skarlandzie.
Konówj, eskortowany przez pinasę ruszył na północ, w kierunku Księstwa Urbino.

Rejs przebiega bezpiecznie. W nocy konwój zbliżył się do brzegów Italii.

Konwój statków urbińskich również płynął po italskich wodach. W przeciwieństwie do konwoju z Bizancjum, kurs prowadził na północ, nie zachód.

Statki mknęły po wodach w pobliżu archipelagu, ale nikt nie myślał o lądzie który było widać w oddali.
Cel był tylko jeden. Jak najszybciej pozbyć się ładunku.
Z jednej strony towary były obietnicą naprawdę sporego zysku. Z drugiej strony kamienie szlachetne to magnes na kłopoty.
Należało zrobić wszystko aby jak najszybciej dostać się do Gdańska dokąd mają trafić klejnoty.

Zostawiając za sobą wody Nowej Kurlandii, marynarze zostawiali ochronę sił morskich którym ufali. Rozpoczynało się kilka dni niepewności i ciągłego pogotowia bojowego
Na szczęście nikt nie odważył się nawet zbliżyć do formacji podczas pierwszego dnia rejsu.