Otwarta Księga Poezji Rzeczypospolitej

[Jerzy IV]

Duma o Dwóch Tronach i Jednym Żywocie

Fryderyk Orański

Gdym dawniej na tronie Michała zasiadał,
W gorącej ja wodzie kąpany wciąż wpadał.
Dzieliłem swój żywot na cienie i twarze,
Co prawu na przekór stawały w mym darze.
Zjazd wielki i turniej w pamięci wciąż żyją,
Lecz zdrady i waśnie pod dworkiem się kryją.
Aż ogień w mym dworku mą postać przemienił,
I chwałę upadkiem na zawsze zacienił.

Zniknąłem w niebycie, by znowu powrócić,
I z obcej już ziemi swe spojrzenie rzucić.
Jako poseł z Niemiec i zwykły mieszczanin,
Szukałem w Koronie dla duszy pokoju.
Aż Konrad miłościw wybaczył me winy,
Maurycy Orański do swej przyjął rodziny.
Z Fryderyka Baden, co z cierpień wyrastał,
Królewski potomek przed ludem swym nastał.

Gdy Rotria milczała, a zbór kardynałów
Znikł w mrokach bezdroży, bez burz i zawałów,
Mnie wyrok niebieski na Tron wnet powołał,
Bym w szatach Alberta znów wiarę ukoił.
Konkordat spisany i unia złączona,
Waśń z Rzeczpospolitą na zawsze skończona.
Dziś trzymam pastorał, by owce swe chronić,
I w duchu odnowy przed zgubą obronić.

Lecz styczeń przyniósł mi wnet nowe wezwania,
Głos całego Ludu i trud panowania.
Jako Jerzy Czwarty, na wzór mego ojca,
Wziąłem ciężar władzy, od krańca do końca.
Dziś kwiecień za pasem i Święta minęły,
A troski o państwo z mym sercem się splotły.
Dwa trony mi dano – dwa wielkie brzemiona,
Czy dana obietnica będzie spełniona?
O Boże, daj siły, bym w dwoistym darze,
Był ojcem dla ludu i prawym w mocarze.

Ten utwór napisałem jakoś w kwietniu, ale nie został opublikowany i dziś kiedy czyściłem komputer to natknąłem się na niego, oraz skomponowane na jego podstawie utwory i postanowiłem dopełnić formalności. Już w wakacje planuję opublikować na YT i na forum je umieścić, bo od pół roku jak nie więcej mam je na komputerze nawet niektóre gotowe i ciągle brakuje czasu...

[Jerzy IV]

Gdzie Bishof płynie z wolna

Fryderyk Orański

Gdy w Rotrii płynie z wolna,
Sede vacante czas,
Wieniawa, dusza zdolna,
Opuścił cicho nas.

W konklawe, tam w kaplicy,
Głosować nadszedł dzień,
Wybiorą w tajemnicy,
Rozjaśni się ten cień.

Już biały dym z komina,
Montini przyjął tron!
Ferdynand wnet zaczyna,
Radośnie bije dzwon.

Choć wirtualne państwo,
Lecz szczera radość w nim,
Więc cieszy się poddaństwo,
Rozwiewa się już dym.

Ten syn nasz marnotrawny,
Co wszczynał dawniej bunt,
Dziś nagle, w białym stroju,
W pałacu złapał grunt.

[Jerzy IV]

Dumka Króla Jerzego na pustki w Rzplitej

Fryderyk Orański

Gdzież podziały się one sejmikowe gwary,
Gdy pan brat z panem bratem toczył głośne swary?
Dziś w izbach sejmowych wiatr mroźny zawodzi,
A po pustym dworze jeno cień się rodzi.
Korona mi ciąży, choć z czystego złota,
Gdy w naszej Rzeczypospolitej milczenie i zgryzota.

Zmorzyła moich wiernych dziwna melancholia,
Ni to sen zimowy, ni jakaś niedola.
Odeszli cicho do swych ziemskich frasunków,
Poniechali narracji, urzędów, rachunków.
Owa złośliwa słabość, owa realioza,
Zebrała tu żniwo sroższe niźli groza.

Jam, Jerzy Czwarty, na tronie swym trwam,
I w komnacie królewskiej rozmyślam wciąż sam.
Lecz choćby na urlopy najdłuższe odeszli,
Wierzę, że wrócą, gdy odpoczną wreszcie.
Bo póki krew sarmacka w naszych żyłach płynie,
Państwo to wirtualne nigdy nie zaginie.

Więc odpocznij, szlachto, nabierz w domach siły,
By dawne, pełne chwały dni do nas wróciły!